Το πολιτικό σκέλος της ρύπανσης του Ασωπού, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις της Πολιτείας

08.06.13 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΠΟΥ, ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Αθήνα, 08.06.13

Α.Π.: 0083.00.Ε

ΑΝΟΙΚΤΗ  ΕΠΙΣΤΟΛΗ

προς τους

1.    Αναπληρωτή Υπουργό ΠΕΚΑ, κ. Σταύρο Καλαφάτη

2.    Υπουργό Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων, κ. Κωστή Χατζηδάκη

3.    Υπουργό Υγείας, κ. Ανδρέα Λυκουρέντζο

4.    Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, κ. Αθανάσιο Τσαυτάρη

Θέμα:      Το πολιτικό σκέλος της ρύπανσης του Ασωπού, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις της Πολιτείας

Η τραγωδία του Ασωπού αποτελεί παράδειγμα της αναποτελεσματικότητας του ελληνικού κράτους και αποτυχίας εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας!

Αντιμετωπίστηκε περιθωριακά και επιφανειακά, για πολλά χρόνια.

Παρά το γεγονός ότι, κατά την τελευταία τριετία, αναγνωρίστηκαν επίσημα τα πραγματικά αίτια, γεγονότα και προβλήματα και προωθήθηκαν σοβαρές νομοθετικές πρωτοβουλίες καθώς και ολοκληρωμένες δράσεις διαχείρισης του περιβαλλοντικού κινδύνου,η ολιγωρία, η ασυνέχεια και η αδράνεια της διοίκησης ανέστειλε το αναμενόμενο και επιθυμητό αποτέλεσμα.

Συνέπεια αυτών αποτελεί η παραβίαση του δικαιώματος των κατοίκων της περιοχής στην υγεία, καθώς η Πολιτεία δεν έλαβε έγκαιρα προληπτικά μέτρα ούτε σχεδίασε με αποτελεσματικό τρόπο την αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημιάς που έχει συντελεσθεί.

Αυτό ακριβώς επισημαίνει η πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων (ΕΕΚΔ) του Συμβουλίου της Ευρώπης, με αφορμή την συλλογική προσφυγή που κατέθεσε πριν δυο χρόνια η Διεθνής Ομοσπονδία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η θεραπεία του συνολικού προβλήματος με την εφαρμογή –μεταξύ άλλων- ενός σχεδίου πρόληψης και αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς είναι επιχειρησιακά εφικτή παρά τις, σκόπιμα προβαλλόμενες, δυσκολίες!

Προϋπόθεση, ωστόσο, αποτελεί η ύπαρξη ουσιαστικής και συνεχούς πολιτικής βούλησης ικανής να άρει όλα τα υπαρκτά ή κατασκευαζόμενα εμπόδια και να θέσει σε εφαρμογή σειρά μέτρων, ορισμένα εκ των οποίων έχουν ήδη σχεδιασθεί και έχουν τύχει της αποδοχής των εμπλεκόμενων φορέων.

Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί σε:

• συνεχή και συστηματικό έλεγχο τήρησης περιβαλλοντικών όρων από καλά εκπαιδευμένο προσωπικό
• συνεχή επανέλεγχο συμμόρφωσης, 
• δημοσιοποίηση των εκθέσεων περιβαλλοντικών επιθεωρήσεων στο διαδίκτυο
• βελτίωση εξοπλισμού, παροχή μέσων και πόρων,

ώστε να αντιληφθούν οι επιχειρήσεις ότι δεν έχουν άλλη λύση από τη συμμόρφωση στην κείμενη νομοθεσία και στους περιβαλλοντικούς όρους που τους έχουν τεθεί.

Επιπλέον, ΟΛΕΣ οι επιχειρήσεις που συμμετείχαν στην ρύπανση,  είναι εκ του νόμου υποχρεωμένες να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί, καταβάλλοντας το κόστος των μέτρων πρόληψης και αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς, υπό το συντονισμό της αρμόδιας εθνικής αρχής, επενδύοντας παράλληλα σε καθαρές αντιρρυπαντικές τεχνολογίες.

Η Κυβέρνηση :

1. Έχει τη δυνατότητα και οφείλει να αντιμετωπίσει την επίκληση της αδυναμίας χρηματοδότησης των ενεργειών αυτών εκ μέρους των επιχειρήσεων, λόγω οικονομικής συγκυρίας, με  αξιοποίηση φορολογικών και λοιπών κινήτρων (πλην επιχορηγήσεων).Η υποχρέωση αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι το Κράτος, από την πρώτη αδειοδότηση βιομηχανίας στην περιοχή και διαχρονικά, έμμεσα υπέθαλψε κατά συρροή εγκλήματα εναντίον του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας.
2. Έχει τη δυνατότητα να ολοκληρώσει τα έργα διάθεσης ασφαλούς πόσιμου νερού σε όλες ανεξαιρέτως τις περιοχές και κατάλληλου νερού στην βιομηχανία και στους αγρότες με τη διασφάλιση συνεργασίας και συντονισμού.
3. Έχει τα μέσα να υλοποιήσει μέτρα αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς, κατά προτεραιότητα στο έδαφος και στα επιφανειακά νερά και στον υδροφόρο ορίζοντα.  
4. Έχει τη δυνατότητα να ολοκληρώσει όλα τα επίπεδα σχεδιασμού της περιοχής Οινοφύτων-Σχηματαρίου  με την έγκριση ενός χωροταξικού σχεδίου που θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες της περιοχής, με την ίδρυση Επιχειρηματικών Πάρκων, την χωροθέτηση χώρου επεξεργασία επικίνδυνων αποβλήτων και με την οριοθέτηση της Ζώνης Προστασίας του Ασωπού ποταμού, ενέργειες που υποσχέθηκε από τις αρχές του 2010.

Όλα αυτά θα είχαν υλοποιηθεί έγκαιρα αν τα αρμόδια Υπουργεία διέθεταν διαχρονικά:

• Σταθερή πολιτική βούληση και συνέχεια στην εφαρμογή των πολιτικών
• Ικανότητα προγραμματισμού και υλοποίησης του σχεδιασμού
• Μηχανισμούς αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας των σχεδίων διαχείρισης
• Διοικητική Οργάνωση και Μέριμνα  
• Ανεξαρτησία από οποιεσδήποτε πιέσεις
• Ενιαία και συντονισμένη λειτουργία των διοικητικών υπηρεσιών σε όλα τα επίπεδα διοίκησης

Σήμερα, η Κυβέρνηση καλείται

1. Να αναλάβει τις εκκρεμείς διαχρονικές ευθύνες του Κράτους και να συμμορφωθεί στις επιταγές του ΕΕΚΔ, που μεταξύ άλλων αναφέρει στη σχετική του απόφαση:

«Με την στόχευση της διασφάλισης επιτυχημένων ενεργειών, σε σχέση με το δικαίωμα προστασίας της υγείας, τα κράτη μέλη, υποχρεούνται ,σε συνεργασία είτε και ανεξάρτητα, δημόσιοι και ιδιωτικοί οργανισμοί, να παίρνουν τα κατάλληλα μέτρα ώστε: μεταξύ άλλων:

• Να απομακρύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τον κίνδυνο για την υγεία.
• Να παρέχουν συμβουλευτικές και εκπαιδευτικές υπηρεσίες, για την προαγωγή της υγείας και την εμψύχωση των πολιτών, να ανταποκρίνονται στα θέματα προστασίας υγείας.
• Να προλαμβάνουν όσο το δυνατόν περισσότερο, επιδημικές, ενδημικές και άλλες ασθένειες, καθώς και ατυχήματα.»

2. Να αντιληφθεί ότι δυσχέρειες στον συντονισμό των αρμοδίων φορέων και οργάνων της Πολιτείας, οι ελλείψεις στον χωροταξικό σχεδιασμό, η κακή διαχείριση των υδατικών πόρων και αποβλήτων, τα υπαρκτά προβλήματα στον έλεγχο των βιομηχανιών και η απουσία των κατάλληλων πρωτοβουλιών, σχετικά με την παρουσία εξασθενούς χρωμίου στο νερό, που τα συναρμόδια Υπουργεία επικαλέστηκαν, όχι μόνο δεν έπεισαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων, αλλά ακόμα περισσότερο δεν έχουν πείσει τον Έλληνα Πολίτη, που έχει απολέσει πλήρως την εμπιστοσύνη του, όπως καθημερινά αποδεικνύεται.

Κατόπιν αυτών, το CISD υποβάλλει στα συναρμόδια Υπουργεία τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Πότε θα τεθεί ασφαλές όριο για το εξασθενές χρώμιο στο πόσιμο νερό;
2. Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των έργων διάθεσης ασφαλούς πόσιμου νερού σε όλες τις πληγείσες περιοχές;
3. Πότε θα διατεθεί ασφαλές βιομηχανικό και αρδευτικό νερό;
4. Ποιες είναι οι προβλέψεις του διαχειριστικού σχεδίου της υδρογεωλογικής λεκάνης του Ασωπού (Στερεάς Ελλάδας) ως προς τηναπορρύπανση του Ασωπού και του υδροφόρου ορίζοντα;
5. Ποιες αποφάσεις έχουν ληφθεί για την Επεξεργασία των Υγρών Βιομηχανικών Αποβλήτων, βραχυπρόθεσμα, μεσο και μακροπρόθεσμα;
6. Πότε θα εγκριθούν οι μελέτες για τη δημιουργία χώρων ασφαλούς διάθεσης των βιομηχανικών και λοιπών επικίνδυνων αποβλήτων, που από διετίας έχουν υποβληθεί, ώστε αφενός να δοθεί ικανοποιητική λύση για την προστασία του περιβάλλοντος και αφετέρου να μη διαφεύγουν σημαντικά κονδύλια στο εξωτερικό, με ότι αυτό σημαίνει για την εθνική οικονομία, ιδίως, σε αυτή δύσκολη περίοδο που περνάμε;
7. Πόσες βιομηχανίες έχουν συμμορφωθεί στην ΚΥΑ του Ασωπού, που έχει θέσει όρια και παραμέτρους για την απόρριψη υγρών αποβλήτων στον ποταμό και έχουν ανανεώσει τις περιβαλλοντικές του αδειοδοτήσεις σε αυτά;
8. Πότε θα θεσμοθετηθεί η ζώνη προστασίας του Ασωπού, στη βάση μελέτης που έχει ήδη ολοκληρωθεί;
9. Πότε θα θεσμοθετηθούν Επιχειρηματικά Πάρκα εντός της «άτυπης» βιομηχανικής ζώνης Οινοφύτων-Σχηματαρίου;
10. Πότε θα ανατεθεί το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο Οινοφύτων;
11. Με πόσους Επιθεωρητές θα συνεχισθεί το έργο των ελέγχων, όταν η Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος φαίνεται να αποδυναμώνεται πλήρως με τον σχεδιαζόμενο νέο οργανισμό του ΥΠΕΚΑ και να αποδιοργανώνονται οι αρμόδιες Υπηρεσίες; Όταν, μεταξύ άλλων, φαίνεται ότι καταργείται ο προβλεπόμενος Τομέας Επιθεωρητών Στερεάς Ελλάδας;
12. Με ποια μέτρα σκοπεύουν να αντιδράσουν μετά την καταδικαστική απόφαση του ΕΕΚΔ;

Κύριοι, αρμόδιοι θεσμικοί και υπηρεσιακοί των συναρμόδιων Υπουργείων, το CISD σας ενημερώνει, εκ προοιμίου, ότι:

• τα ανωτέρω ερωτήματα δεν ανήκουν στη σφαίρα των θεωρητικών, μικροπολιτικών πυροτεχνημάτων-ανακοινώσεων, αλλά απασχολούν τους Πολίτες αυτής της χώρας και όχι μόνο των θιγόμενων περιοχών,
• οι τεκμηριωμένες, απαντήσεις, εντός του εκ του νόμου οριζόμενου χρονικού διαστήματος, αποτελούν την ελάχιστη υποχρέωσή σας έναντι της διαχρονικής ευθύνης που σας βαραίνει,
• η ενδεχόμενη αποφυγή απάντησης στα παραπάνω ερωτήματα δεν θα επιδέχεται πλέον καμίας δικαιολογίας,
• οι Πολίτες, μεμονωμένα ή μέσω των οργανώσεών τους, θα έχουν κάθε λόγο να ασκήσουν πλέον τα έννομα δικαιώματά τους
• το CISD θα ζητήσει τον συστηματικό έλεγχο των πολιτικών και διοικητικών σας πράξεων, τηρώντας κατά γράμμα την εθνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία και θα ασκήσει τα έννομα δικαιώματά του, ως φορέας που συστάθηκε με σκοπό την υποστήριξη των διεκδικήσεων αλλά και την προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών, προσφεύγοντας –εφόσον απαιτηθεί- στα αστικά, ποινικά και διοικητικά δικαστήρια.

  

Για το ΔΣ του CISD

Παρατηρητήριο Πολιτών για την Αειφόρο Ανάπτυξη

Η Πρόεδρος

Μαργαρίτα Καραβασίλη

Η Δικαιοσύνη τιμά το περιβάλλον ... με παραίνεση προς τους λειτουργούς της για την εφαρμογή της Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ CISD

Η Δικαιοσύνη τιμά το περιβάλλον ... με παραίνεση προς τους λειτουργούς της για την εφαρμογή της Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας!

ΕΠΙΚΡΟΤΟΥΜΕ & ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ τις εγκυκλίους του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, κ. Δημήτρη Δασούλα, σχετικά με το “Αυτόφωρο για τα περιβαλλοντικά εγκλήματα” καθώς και την άμεση αφαίρεση αδειών λειτουργίας, όπου παραινεί τους δικαστικούς λειτουργούς να εφαρμόσουν το νόμο !

Η πάταξη των περιβαλλοντικών εγκλημάτων, με τη διαδικασία του αυτόφωρου και η εκδίκαση τους κατ’ απόλυτη προτεραιότητα (όπως θεσπίστηκε με νόμο του 2011 για την “Προστασία του Περιβάλλοντος μέσω του Ποινικού Δικαίου”) αποτελεί βασικό εργαλείο της Πολιτείας, καθώς μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα αποτελεσματική ειδικά εάν εφαρμοστεί για όλες τις περιπτώσεις που προβλέπει ο σχετικός νόμος !

Το μέτρο αυτό είναι δυνατό να εφαρμοσθεί εφόσον υπάρξει ουσιαστική ενδυνάμωση των κρατικών μηχανισμών ελέγχου, τόσο ως προς τις αρμοδιότητες, όσο κυρίως ως προς τη στελέχωση, ειδικά –μάλιστα- με την ενίσχυση της Ειδικής Υπηρεσίας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ, η οποία ως κατεξοχήν εθνική αρχή περιβαλλοντικών επιθεωρήσεων έχει ήδη αναλάβει την αρμοδιότητα της διενέργειας προανάκρισης σε κάθε περίπτωση αυτόφωρης σύλληψης !

Παρά τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει προς την κατεύθυνση της ανάδειξης σοβαρών περιβαλλοντικών εγκλημάτων -με την αυτοθυσία ολίγων, αλλά επίλεκτων Επιθεωρητών Περιβάλλοντος- παραμένει επιτακτική η ανάγκη να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά το πρόβλημα του περιβαλλοντικού εγκλήματος, που συνεχώς επιδεινώνεται, με εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής και στην οικονομία, ιδιαίτερα μάλιστα σε περιόδους εκπτώσεων σε θέματα προστασίας περιβάλλοντος και χαλάρωσης των ελέγχων, όπως αυτές που βιώνουμε !

Το Σύνταγμα των Ελλήνων (άρθρο 24) έχει θεσπίσει «την θεμελιώδη αρχή της πρόληψης της βλάβης του φυσικού περιβάλλοντος, χάριν της οικολογικής ισορροπίας και της διατηρήσεως αυτού και των φυσικών πόρων, προς όφελος όχι μόνον της παρούσας γενεάς αλλά και των επομένων», ενώ η νομοθεσία μας προβλέπει, τόσο ποινικές κυρώσεις σε βάρος των δραστών περιβαλλοντικών εγκλημάτων, όσο και περιβαλλοντική ευθύνη για το κόστος των μέτρων πρόληψης και αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς στους φορείς εκμετάλλευσης οι δραστηριότητες των οποίων έχουν προκαλέσει ρύπανση ή εν δυνάμει μπορούν να προκαλέσουν περιβαλλοντική ζημιά.

Το CISD καλεί το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Κλιματικής Αλλαγής και Ενέργειας:

1. Να στηρίξει άμεσα και έμπρακτα τις υπηρεσίες που έχουν ταχθεί ως θεματοφύλακες της προστασίας του περιβάλλοντος και ειδικότερα την Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, διατηρώντας πλην των άλλων την αυτονομία της σε αντίθεση με τα προβλεπόμενα στο υπό σύνταξη οργανόγραμμα σχεδιαζόμενα.

2. Να μεριμνά για τη συμμόρφωση με τις σχετικές κοινοτικές και εθνικές δεσμεύσεις, θεσπίζοντας και εφαρμόζοντας αποτρεπτικές, αποτελεσματικές και αναλογικές κυρώσεις που θα διασφαλίζουν αποτελεσματικά την περιβαλλοντική προστασία.

3. Να αναλάβει εκστρατεία ενημέρωσης σχετικά με τις ποινικές και άλλες κυρώσεις που προβλέπονται από τη νομοθεσία μας για τα περιβαλλοντικά αδικήματα, αλλά και για την αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημιάς.

4. Να προωθήσει άμεσα την ολοκλήρωση του νομοθετικού πλαισίου για την περιβαλλοντική ευθύνη, με την άμεση έκδοση των προβλεπόμενων ΚΥΑ σχετικά με την υποχρεωτική χρηματοοικονομική ασφάλεια της περιβαλλοντικής ζημιάς.

5. Να καθιερώσει την δημοσιοποίηση όλων των επιχειρήσεων που δεν συμμορφώνονται στη περιβαλλοντική νομοθεσία, αλλά και να προβάλει αυτές που ελέγχονται να την τηρούν.

6. Να προβεί στην άμεση προώθηση της εφαρμογής του Ν. 4014/11, ως προς τις διατάξεις που αφορούν στην απλούστευση της διαδικασίας περιβαλλοντικής αδειοδότησης και της διενέργειας επιθεωρήσεων και ελέγχων με προτεραιότητα την εφαρμογή του θεσμού της περιβαλλοντικής ενημερότητας των επιχειρήσεων.

7. Να διασφαλίσει πόρους για την υλοποίηση μέτρων αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς σε κάθε περίπτωση που δεν εντοπίζεται ο ρυπαίνων καθώς και για την άμεση απομάκρυνση κάθε είδους αποβλήτων που εγκαταλείπονται από βιομηχανίες που κλείνουν, ή/και που απορρίπτονται ανεξέλεγκτα

8. Να εντείνει τους ελέγχους προς αποφυγή πυρκαγιών σε δασικές και αγροτικές περιοχές, αλλά και ειδικά στις παραμένουσες ή αναφυόμενες χωματερές.

9. Να καταστήσει σαφές προς τις δασικές υπηρεσίες της χώρας ότι εάν διαπιστώσουν παραβάσεις (ανέγερση κτισμάτων εντός δασών, περιφράξεις, υλοτόμηση, εκχέρσωση, κ.λπ.) οφείλουν να συλλαμβάνουν τους υπαίτιους.

10. Να αντιληφθεί, ως οφείλει, την εξαιρετική σημαντικότητα του καθοριστικού ρόλου του στην τήρηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και στην ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας, χωρίς καμιά έκπτωση, για οποιονδήποτε λόγο από οπουδήποτε και αν προωθείται, ανατάσσοντας την ήδη χωλαίνουσα λειτουργία του.

Aπομακρύνονται από την HELLAFOAM 25 τόνοι τοξικών αποβλήτων 2,5 χρόνια μετά τον εντοπισμό τους

Βοτανικός: απομακρύνονται 25 τόνοι τοξικών αποβλήτων από το εργοστάσιο HELLAFOAM

Είχαν εντοπισθεί από τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος,  από τις 06.10.2010

Ενημερωθήκαμε από τον Τύπο ότι επικίνδυνα τοξικά απόβλητα από εργοστάσιο, που παραμένει ανενεργό εδώ και δέκα χρόνια στον Βοτανικό, απομακρύνονται σήμερα, Δευτέρα, 30.04.2013, από συνεργεία του δήμου Αθηναίων. Την επιχείρηση, η οποία πραγματοποιείται παρουσία του δημάρχου Αθηναίων, κ. Γιώργου Καμίνη, ανέλαβε να υλοποιήσει η υπηρεσία καθαριότητας του δήμου Αθηναίων, μετά την έντονη ανησυχία που εκφράζουν για κινδύνους ως προς τη δημόσια υγεία, κάτοικοι και φορείς της περιοχής. Στο πλαίσιο της επιχείρησης θα απομακρυνθούν 25 τόνοι τοξικών αποβλήτων που βρίσκονται σε πλαστικές δεξαμενές και βαρέλια εντός εγκαταλειμμένου εργοστασίου εταιρείας κατασκευής απορρυπαντικών.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

      Τις βραδινές ώρες της 6^ης Οκτωβρίου 2010 και μετά από ενημέρωση της Ειδικής Γραμματείας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας του ΥΠΕΚΑ, από το Κέντρο Επιχειρήσεων της Πολιτικής Προστασίας (ΓΓΠΠ), κλιμάκιο επιθεωρητών μετέβη στο χώρο του παλιού εργοστασίου της εταιρείας HELLAFOAM στην περιοχή Βοτανικού του Δήμου Αθηναίων (πάροδος οδός Ορφέως 164). Δεύτερη επίσκεψη κλιμακίου της ΕΥΕΠ πραγματοποιήθηκε τις μεσημβρινές ώρες της 8^ης Οκτωβρίου 2010. Από τα στοιχεία που συλλέχθηκαν προέκυψαν τα ακόλουθα:

• Το εργοστάσιο δεν λειτουργούσε και η επιχείρηση βρισκόταν σε καθεστώς πτώχευσης (έχει ορισθεί σύνδικος πτωχεύσεως).
• Στον χώρο της εγκατάστασης υπήρχαν βαρέλια με χημικά (πρώτες ύλες για την παραγωγή διογκωμένης πολυστερίνης). Από επέμβαση αγνώστων είχε γίνει διαρροή του περιεχομένου ενός ή δύο βαρελιών στο έδαφος. Πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις πτητικών οργανικών ενώσεων στον αέρα του περιβάλλοντος χωρίς ενδείξεις. 
• Πρόκειται για Εύφλεκτες, Διαβρωτικές, Τοξικές και με φράσεις ειδικών κινδύνων: ερεθιστικές για τα μάτια, το δέρμα και το αναπνευστικό σύστημα, βλαβερές όταν εισπνέονται, επίσης τυχόν  επαφή/ανάμιξή τους δύναται να αυξήσει την επικινδυνότητά τους, όπως η επαφή του διφαινυλομεθανίου  4-4 – διισοκυανείου με αλκοόλες προκαλεί βίαιη αντίδραση.

 Η ΕΥΕΠ ενημέρωσε σχετικά την σύνδικο πτωχεύσεως της επιχείρησης αναφορικά με την ανάγκη ασφάλισης του χώρου και τους κινδύνους που εγκυμονεί η παραμονή των χημικών ουσιών στον εν λόγω χώρο (έγγραφα ΕΥΕΠ με α.π. ΓΕ/561/07-10-2010, ΤΝΕ/4116/11-10-2010, ΤΝΕ/4226/19-10-2010), ενημερώνοντας σχετικά τις συναρμόδιες υπηρεσίες.

 Ειδικά επισημάνθηκε ότι χωρίς να έχει διευκρινιστεί πλήρως η ταυτότητα των τιξικών αποβλήτων που εντοπίστηκαν υπό συνθήκες που δεν διασφαλίζουν τυχόν αλλοίωσή τους και πολύ περισσότερο τυχόν εκδήλωση κινδύνου διαρροής ή ανάφλεξης ή εκπομπών ή μη σύννομης/ασφαλούς διαχείρισης, η τυχόν περαιτέρω παραμονή τους στο χώρο και υπό αυτές τις παρούσες συνθήκες, εγκυμονεί άμεσο και διαρκή κίνδυνο για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία...

 Παράλληλα η Ειδική Γραμματεία Επιθεωρητών περιβάλλοντος & Ενέργειας (ΕΓΕΠΕ) με το με α.π. 1634/07-10-2010 έγγραφο της επισήμαινε τις απαραίτητες ενέργειες που έπρεπε να αναληφθούν.

 Η ΕΥΕΠ επανήλθε στις 19-10-2010 επισημαίνοντας τον κίνδυνο παραμονής των υλικών στο χώρο και προτείνοντας άμεσα αναγκαία μέτρα. Μάλιστα η Σύνδικος πτώχευσης κλήθηκε και προσήλθε στην έδρα της ΕΥΕΠ στις 26-10-2010 και εξετάστηκαν από κοινού οι αναγκαίες ενέργειες για την ασφαλή διαχείριση των υλικών. 

Η Σύνδικος επικαλέστηκε αίτημά της προς αδειοδοτημένη Εταιρεία διαχείρισης επικινδύνων υλικών για ταυτοποίηση-απογραφή και παραλαβή των υλικών και αδυναμία ανάληψης του σχετικού κόστους.

 Η ΕΓΕΠΕ έκρινε ότι η συνέχιση της παραμονής των χημικών στον συγκεκριμένο χώρο εγκυμονεί κινδύνους για το περιβάλλον και την δημόσια υγεία, ιδιαίτερα σε περίπτωση νέας επέμβασης από τρίτους και πιθανής διαρροής και ως εκ τούτου η υπόθεση εμπίπτει στο πεδίο αρμοδιότητας του Π.Δ. 148/2009 για την Περιβαλλοντική Ευθύνη και συνεπώς ζητήθηκε αρμοδίως να αναληφθεί δράση για την απομάκρυνση των επικίνδυνων αποβλήτων και την αποκατάσταση της περιβαλλοντιής ζημιάς, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην κείμενη νομοθεσία για την διαχείριση επικινδύνων αποβλήτων. 

Ενημερώθηκε άμεσα η Περιφέρεια Αττικής και η αρμόδια Δ/νση της Περιφέρειας. 

 Έκτοτε και μετά από συνεχή αλληλογραφία με την Σύνδικο και την Περιφέρεια τίποτε δεν προχώρησε καθώς δεν υπήρχε κονδύλι για την κάλυψη του κόστους της μεταφοράς των τοξικών αποβλήτων και την αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημιάς, καθώς η εταιρεία βρισκόταν υπό πτώχευση και δεν μπορούσε να καλύψει το κόστος όπως υποχρεούτο !!! 

. . .

Το 2012 η ΕΓΕΠΕ κατάφερε να διασφαλίσει κάποια κονδύλια στην Περιφέρεια προκειμένου να προχωρήσει εκείνη στην υλοποίηση των υποχρεώσεων της υπό πτώχευση εταιρείας,

χωρίς ωστόσο και τότε να προχωρήσει σε υλοποίηση.

Τρία σχεδόν χρόνια μετά μαθαίνουμε ότι κάτι πρόκειται να γίνει επιτέλους !!! 

Να πούμε "Κάλλιο αργά παρά ποτέ";;; 

Ή ευτυχώς που στο μεταξύ δεν προέκυψε ατύχημα και δεν είδαμε τα χειρότερα ...     

ΠΩΣ ΕΙΔΕ ΤΟΤΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ 

Τοξική βόμβα για τους κατοίκους η Hellafoam στον Ταύρο

. . .

Τα «στενά» δημόσια οικονομικά, αλλά και η σύγχυση που προκλήθηκε αναφορικά με τις αρμοδιότητες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μετά τον «Καλλικράτη» αποτελούν τις βασικές αιτίες των σημαντικών καθυστερήσεων στην απομάκρυνση βαρελιών με χημικά από αποθήκες εταιρειών ή εργοστάσια που έκλεισαν, αλλά και υλικών που έχουν πεταχθεί από ασυνείδητους σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Εκτιμάται ότι πρόκειται για δεκάδες τόνους χημικών, κυρίως σε βιομηχανικές περιοχές, όπως Ταύρος, Ασπρόπυργος και Παιανία, αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως ο Βόλος και η Πάτρα.

Αποκεντρωμένες διοικήσεις, στις οποίες ανήκει η ευθύνη για την απομάκρυνση των αποβλήτων, προκηρύσσουν διαγωνισμούς που δεν γίνονται ή δεν καλύπτουν το ακριβό κόστος της ασφαλούς διαχείρισης των αποβλήτων, τα οποία πρέπει να μεταφέρονται στο εξωτερικό, καθώς δεν υπάρχει νόμιμος χώρος εναπόθεσής τους.

Τα υλικά αυτά, όσο καιρό παραμένουν χωρίς καμία επίβλεψη, εγκυμονούν τον κίνδυνο διαρροής είτε εξαιτίας διάβρωσης των βαρελιών είτε εξαιτίας επέμβασης έξωθεν παραγόντων. Κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στην υγεία των κατοίκων των περιοχών όπου είναι αποθηκευμένα, να μολύνει το έδαφος ή και τον υδροφόρο ορίζοντα.

Στον Ταύρο

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εργοστάσιο της Hellafoam στον Ταύρο, το οποίο παραμένει κλειστό τα τελευταία χρόνια, έχοντας κλειδωμένα στο εσωτερικό του περίπου 25 τόνους επικίνδυνα χημικά.

Η εταιρεία στην οποία ανήκε ο χώρος έχει πτωχεύσει και δηλώνει αδυναμία για την απομάκρυνση των υλικών, η οποία κοστολογείται στις 60.000 ευρώ.

 «Οι χημικές ουσίες που βρέθηκαν εγκαταλειμμένες στον χώρο του πρώην εργοστασίου της Hellafoam ΑΒΕΕ έχουν παραμείνει αποθηκευμένες επί μακρόν, χωρίς να έχει διευκρινιστεί πλήρως η ταυτότητά τους, και υπό συνθήκες που δεν διασφαλίζουν τυχόν αλλοίωσή τους και πολύ περισσότερο τυχόν εκδήλωση κινδύνου διαρροής ή ανάφλεξης ή εκπομπών ή μη σύννομης/ασφαλούς διαχείρισης.

Ως αποτέλεσμα, τυχόν περαιτέρω παραμονής τους στον χώρο και υπό τις παρούσες συνθήκες, εγκυμονεί άμεσο και διαρκή κίνδυνο για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία», προειδοποιούσε με έγγραφό της η Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ στις 19/10/2010.

 Το έγγραφο, που χαρακτηρίζεται ως «επείγον» έχει σταλεί μια εβδομάδα αφότου Τσιγγάνοι που διαβιούν στον καταυλισμό του Ταύρου διέρρηξαν το εγκαταλελειμμένο χώρο, άδειασαν το περιεχόμενο ορισμένων βαρελιών με σκοπό να τα πάρουν για σκραπ, μια «βιομηχανία» που ανθεί στην περιοχή.

Οπως περιγράφουν κάτοικοι της περιοχής, την επομένη της διάρρηξης στελέχη υπηρεσιών ήρθαν στον χώρο για αυτοψία, ενώ η αστυνομία παρέμεινε για δύο ακόμη ημέρες φυλάσσοντας τις εγκαταστάσεις.
Ωστόσο, ένα χρόνο αργότερα, τα επικίνδυνα υλικά βρίσκονται ακόμα εκεί.

 «Εχουμε κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για συντονισμό των αρμοδίων υπηρεσιών. Ωστόσο, παρουσιάζεται αδυναμία εξεύρεσης πόρων για την ασφαλή διαχείρισή τους. Πρόκειται για ένα γενικότερο πρόβλημα» σχολίασε στην «Κ» ο γενικός επιθεωρητής Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ κ. Παναγιώτης Μέρκος.

 «Εχουμε ζητήσει χρήματα από το Πράσινο Ταμείο για τη διαχείριση του προβλήματος, ωστόσο παρουσιάζονται κάποιες γραφειοκρατικές δυσκολίες. Εξάλλου, το συγκεκριμένο εργοστάσιο δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας, καθώς υπάρχουν και αλλού παρατημένα χημικά, κυρίως στη Δ. Αττική» απαντά από την πλευρά του ο γενικός γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής κ. Ηλίας Λιακόπουλος.

 Χαμηλοί τόνοι

Οι αρχές, σύμφωνα με πηγή του ΥΠΕΚΑ, ενώ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, κρατούν χαμηλά τους τόνους για να μην προκαλέσουν πανικό.

«Εχουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, κυρίως στη Δυτική Αττική, αλλά δεν υπάρχουν οι πόροι για την απομάκρυνση των χημικών. Η διαχείρισή τους είναι δύσκολη υπόθεση, καθώς πρέπει να γίνεται διασυνοριακά και το κόστος είναι δυσβάσταχτο, δεδομένης και της σημερινής οικονομικής συγκυρίας», τονίζει η ίδια πηγή.

«Στην περιοχή μας έχουμε 19 σημεία με παρατημένα υλικά, από τα οποία κλέβουν βαρέλια αφού πρώτα αδειάζουν το περιεχόμενό τους. Εχουν προκηρυχθεί διαγωνισμοί για την απομάκρυνση των χημικών, και έχουν ξεκινήσει κάποιες αποκομιδές, αλλά με αργούς ρυθμούς», σχολιάζει η προϊστάμενη της διεύθυνσης περιβάλλοντος του Δήμου Ασπροπύργου Ελένη Βερούτη.

 «Οφείλουμε να κινητοποιηθούμε όλοι στην περιοχή»

«Τώρα το μαθαίνω που το λέτε εσείς». Αυτή ήταν η απάντηση του Γιάννη Κηπουρά, εργαζόμενου σε μηχανουργείο κοπτικών που βρίσκεται δίπλα στην εγκαταλελειμμένη Hellafoam στον Ταύρο. 

«Είμαι εδώ από το 2009, σχεδόν δύο χρόνια, θυμάμαι το περιστατικό της διάρρηξης, ωστόσο δεν ήξερα ότι παραμένουν χημικά εκεί μέσα. Οφείλουμε να κινητοποιηθούμε όλοι στην περιοχή», δηλώνει ο ίδιος.

«Στην αρχή το μεγαλύτερο πρόβλημά μας ήταν η καύση των καλωδίων, μετά τον Οκτώβριο του 2010 και την ενημέρωση από τους επιθεωρητές Περιβάλλοντος, άμεσος στόχος μας είναι η απομάκρυνση των υλικών.

Οπως μας είπαν, σε περίπτωση φωτιάς οι συνέπειες για τον Βοτανικό και τον Ταύρο θα είναι ανυπολόγιστες», λέει στην «Κ» η κάτοικος της περιοχής Αναστασία Αλιφιεράκη.

 «Λόγω της φύσης των υλικών, σε περίπτωση φωτιάς θα πρέπει να μετακινηθούν χιλιάδες άτομα από την περιοχή. Ακόμα όμως και έτσι όπως παραμένουν αποθηκευμένα, υπάρχει κίνδυνος να διαρρεύσει το υλικό είτε λόγω διάβρωσης είτε λόγω ανθρώπινης παρέμβασης.

 Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να δημιουργηθεί μόλυνση στο περιβάλλον, προβλήματα υγείας στους κατοίκους, όπως αναπνευστικά και αλλεργικά από την εξάτμιση των υλικών», σχολιάζει ο επιστημονικός συνεργάτης του «Δημόκριτου» κ. Νίκος Κατσαρός.

...............................................................................................................

CISD

Η πρακτική εφαρμογή της αρχής «Ο ρυπαίνων πληρώνει»

    . . .

ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΒΕΕ

 «ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ – ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ»

 Θεσσαλονίκη, 27 Απριλίου 2012

Ξενοδοχείο Porto Palace

. . .

Η πρακτική εφαρμογή της αρχής «Ο ρυπαίνων πληρώνει» και

οι συνέπειές της στη λειτουργία των επιχειρήσεων

 Εισήγηση 

 ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗ

ΕΙΔΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

. . .

                            

. . .

Οι προσπάθειες  για τον περιορισμό της ρύπανσης στο νερό, το έδαφος και την βιοποικιλότητα, αλλά και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής κοστίζουν αποδεδειγμένα πολλά χρήματα στην κοινωνία. Εάν επιπρόσθετα λάβουμε υπόψη ότι στην Κοινότητα υπάρχουν πολυάριθμες τοποθεσίες που έχουν υποστεί ρύπανση και ότι, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρείται θεαματική επιτάχυνση της απώλειας της βιοποικιλότητας, και εάν προσπαθήσουμε να υπολογίσουμε το κόστος των μέτρων αποκατάστασης θα αντιληφθούμε ότι το οικονομικό κόστος αυτών, το οποίο  επωμίζεται  η κοινωνία είναι ανυπολόγιστο.

Παρά τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει το έλλειμμα εφαρμογής της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας είναι μεγάλο και οι ρυθμοί συμμόρφωσης πολύ αργοί με συνέπεια την συνεχιζόμενη περιβαλλοντική κρίση, που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς εντείνονται οι φυσικές καταστροφές και άλλα  καιρικά φαινόμενα, που είναι αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της κλιματικής αλλαγής.

Η ανάδειξη της προστασίας του περιβάλλοντος ως μοχλός κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, αφύπνισε συνειδήσεις και ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε στην Κοινότητα είχε ως αποτέλεσμα να αναγνωρισθεί η ανάγκη της έγκαιρης λήψης μέτρων πρόληψης, ως βασική προϋπόθεση για τον περιορισμό των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, άρα και του οικονομικού κόστους.

Μετά από διαβουλεύσεις χρόνων σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποφασίστηκε να γίνουν συγκεκριμένα βήματα προς την κατεύθυνση της εφαρμογής των αρχών της πρόληψης, της προφύλαξης, αλλά και της αρχής “ο ρυπαίνων πληρώνει”, που έμεναν για χρόνια στα χαρτιά και στις διακηρύξεις, την ίδια περίοδο που η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε υιοθετήσει μια σαφή  Στρατηγική  για την Αειφόρο Ανάπτυξη θέτοντας φιλόδοξους στόχους για μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση στη χάραξη πολιτικής, που να εξυπηρετεί  τους οικονομικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους  της Στρατηγικής της Λισσαβόνας, στόχοι που εξειδικεύτηκαν στο 6^ο Πρόγραμμα Δράσης για το Περιβάλλον.

Είναι σαφές ότι διανύουμε μια εποχή επαναπροσδιορισμού των επιπτώσεων της αδυναμίας ανάσχεσης των σημερινών μη βιώσιμων προτύπων ανάπτυξης και του κόστους που προκαλούν στο περιβάλλον, την οικονομία και την κοινωνία, όπου αναδεικνύονται οι επιδιώξεις και οι δυνατότητες που οδηγούν  στην επίτευξη της αειφόρου ανάπτυξης. Κοινή βάση αποτελεί η προστασία του  περιβάλλοντος, βασικός μοχλός για την επίτευξη των οικονομικών και κοινωνικών στόχων της Στρατηγικής της Λισσαβόνας.

Με την υιοθέτηση, το 2003 και την μετέπειτα εφαρμογή της Οδηγίας 2004/35/ΕΚ για την «Περιβαλλοντική ευθύνη για την πρόληψη και την αποκατάσταση των ζημιών στο περιβάλλον» η Ε.Ε έθεσε σε πλήρη εφαρμογή  την βασική αρχή του Συντάγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «ο ρυπαίνων πληρώνει» και αυτή της περιβαλλοντικής ευθύνης, σύμφωνα με τη «Λευκή Βίβλο».

Η οδηγία αυτή, που απετέλεσε βασική προτεραιότητα της Ελληνικής Προεδρίας (1^ο εξάμηνο του 2003) και μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις υιοθετήθηκε,  ενσωματώθηκε, με καθυστέρηση στο εθνικό μας δίκαιο με το Προεδρικό Διάταγμα 148/2009.

Η  Οδηγία για την περιβαλλοντική ευθύνη αποτελεί μια σημαντική οριζόντια πολιτική που έχει στόχο την επίτευξη υψηλότερου επιπέδου προστασίας του περιβάλλοντος. . Διαμορφώνει  ένα νέο συνολικό πλαίσιο που εγγυάται  με νέους όρους την προστασία του περιβάλλοντος, μέσω της πρόληψης και της αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς, όπου το κόστος δεν θα επιβαρύνει τους φορολογούμενους αλλά τον “ρυπαίνοντα”.

Στη βάση αυτή το ΥΠΕΚΑ, με δεδομένα τα σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα από τη λειτουργία χιλιάδων παράνομων δραστηριότητες, οι οποίες έχουν προκαλέσει σημαντικές περιβαλλοντικές ζημιές με συνέπειες και στη δημόσια υγεία, κύρια σε ζητήματα ρύπανσης εδαφών και υδάτων, έχει ανοίξει διάλογο με την επιστημονική κοινότητα, εξειδικευμένους εμπειρογνώμονες και την τοπική κοινωνία, ώστε να συζητηθούν τα ζητήματα και κυρίως να εντοπισθούν τα εμπόδια στην πλήρη εφαρμογή της οδηγίας για την περιβαλλοντική ευθύνη.

Ειδικότερα, η συζήτηση εστιάζεται στα αναγκαία εργαλεία και μεθόδους για τον εντοπισμό της έκτασης της περιβαλλοντικής ζημιάς, τον προσδιορισμό του απαιτούμενου, κατά περίπτωση, είδους περιβαλλοντικής αποκατάστασης, σε περίπτωση επέλευσης της περιβαλλοντικής ζημίας, η ορθή κοστολόγηση των μέτρων πρόληψης αποκατάστασης, η ταυτοποίηση του ρυπαντή, ο επιμερισμός της ευθύνης μεταξύ περισσότερων εμπλεκόμενων φορέων εγκατάστασης, κ.ά..

Μείζον θέμα αποτελεί, εκτός από τη συμμόρφωση των φορέων εκμετάλλευσης με τα επιβαλλόμενα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, ο προσδιορισμός των αναγκαίων μέτρων πρόληψης της περιβαλλοντικής ζημίας, αντικείμενο που απαιτεί ειδική τεχνογνωσία και είναι σκόπιμο να κρίνεται κατά τρόπο ενιαίο, στη βάση κοινής μεθοδολογίας, κανόνων και προδιαγραφών, ώστε να διασφαλίζεται αξιόπιστη και αποτελεσματική αποκατάσταση της ζημιάς. . .

Συνέχεια …  το πλήρες κείμενο της Εισήγησης

. . .

                                   

the power point presentation 

. . .

           

                       

Περιβαλλοντική ευθύνη φορέων εκμετάλλευσης έργων και δραστηριοτήτων: Η συμβολή της στην Αειφόρο Ανάπτυξη

Περιβαλλοντική ευθύνη φορέων εκμετάλλευσης έργων και δραστηριοτήτων:

 Η συμβολή της στην Αειφόρο Ανάπτυξη

ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΣΥΝΕΔΡΙΟ

«ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ»

12, 13 και 14 Δεκεμβρίου 2012

Ίδρυμα Ευγενίδου (Λ. Συγγρού 387, Π. Φάληρο), Αθήνα

. . .

                                       

. . .

2^Η   ΕΝΟΤΗΤΑ: Ο ρόλος του κράτους στη διαμόρφωση εργαλείων επιτάχυνσης ολοκληρωμένης αναπτυξιακής περιβαλλοντικής πολιτικής

. . .

Το Πρόγραμμα

. . .

Περιβαλλοντική ευθύνη φορέων εκμετάλλευσης έργων και δραστηριοτήτων: Η συμβολή της στην Αειφόρο Ανάπτυξη

Εισήγηση Μαργαρίτας Καραβασίλη

ΑΜ ΜSc χωροταξίας-πολεοδομίας,

Πρόεδρος CISD,

π. Ειδική Γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος & Ενέργειας, ΥΠΕΚΑ

. . .

Περιβαλλοντική ευθύνη - Μια οριζόντια πολιτική

. . .

Πυλώνας της Αειφόρου Ανάπτυξης προς μια πράσινη οικονομία

Παρά τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει το έλλειμμα εφαρμογής της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας είναι μεγάλο και οι ρυθμοί συμμόρφωσης πολύ αργοί με συνέπεια την συνεχιζόμενη περιβαλλοντική κρίση, που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς εντείνονται οι φυσικές καταστροφές και άλλα  καιρικά φαινόμενα, που είναι αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της κλιματικής αλλαγής.

Είναι σαφές ότι διανύουμε μια εποχή επαναπροσδιορισμού των επιπτώσεων της αδυναμίας ανάσχεσης των σημερινών μη βιώσιμων προτύπων ανάπτυξης και του κόστους που προκαλούν στο περιβάλλον, την οικονομία και την κοινωνία, όπου αναδεικνύονται οι επιδιώξεις και οι δυνατότητες που οδηγούν  στην επίτευξη της αειφόρου ανάπτυξης. Κοινή βάση αποτελεί η προστασία του  περιβάλλοντος, βασικός μοχλός για την επίτευξη των οικονομικών και κοινωνικών στόχων της Στρατηγικής της Λισσαβόνας.

Οι προσπάθειες  για τον περιορισμό της ρύπανσης στο νερό, το έδαφος και την βιοποικιλότητα, αλλά και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής κοστίζουν αποδεδειγμένα πολλά χρήματα στην κοινωνία.

Με την υιοθέτηση, το 2003 και την μετέπειτα εφαρμογή της Οδηγίας 2004/35/ΕΚ για την «Περιβαλλοντική ευθύνη για την πρόληψη και την αποκατάσταση των ζημιών στο περιβάλλον» η Ε.Ε έθεσε σε πλήρη εφαρμογή  την βασική αρχή του Συντάγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «ο ρυπαίνων πληρώνει» και αυτή της περιβαλλοντικής ευθύνης, σύμφωνα με τη «Λευκή Βίβλο». Η οδηγία αυτή, που απετέλεσε βασική προτεραιότητα της Ελληνικής Προεδρίας (1^ο εξάμηνο του 2003) και μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις υιοθετήθηκε,  ενσωματώθηκε, με καθυστέρηση στο εθνικό μας δίκαιο με το Προεδρικό Διάταγμα 148/2009. 

Η  Οδηγία αποτελεί μια σημαντική οριζόντια πολιτική που έχει στόχο την επίτευξη υψηλότερου επιπέδου προστασίας του περιβάλλοντος και διαμορφώνει  ένα νέο συνολικό πλαίσιο που εγγυάται   προστασία του περιβάλλοντος, μέσω της πρόληψης και της αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς, όπου το κόστος της αποκατάστασης δεν θα επιβαρύνει τους φορολογούμενους, αλλά τον “ρυπαίνοντα”. . .

. . .

Περιβαλλοντική Ευθύνη - Επανέρχεται στο προσκήνιο η ασφάλιση των βιομηχανικών μονάδων

Επανέρχεται στο προσκήνιο η ασφάλιση των βιομηχανικών μονάδων

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!!  Χαιρετίζουμε την είδηση ...

Επανέρχεται στο προσκήνιο η ασφάλιση των βιομηχανικών μονάδων σε εφαρμογή της Οδηγίας για την Περιβαλλοντική Ευθύνη (υπαγωγή επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε καθεστώς υποχρεωτικής χρηματοοικονομικής ασφάλειας) σύμφωνα με το άρθρο 14 του Π.Δ. 148/2009.

Μαθαίνουμε ότι η κυβέρνηση αναθερμαίνει την όλη συζήτηση που «πάγωσε» το 2012.

Με την έκδοση των σχετικών, προβλεπόμενων κοινών υπουργικών αποφάσεων σχετικά με την υπάγωγή σε καθεστώς χρηματοοικονομικής ασφάλειας, θα τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα, με το οποίο ενσωνατώθηκε στο εθνικό μας δίκαιο η Οδηγία για την περιβαλλοντική ευθύνη, η οποία αποτελεί μια σημαντική οριζόντια πολιτική με στόχο την επίτευξη υψηλότερου επιπέδου προστασίας του περιβάλλοντος.

Με το νέο συνολικό πλαίσιο που διαμορφώνει εγγυάται, με νέους όρους, την προστασία του περιβάλλοντος, μέσω της πρόληψης και της αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιάς, όπου το κόστος δεν θα επιβαρύνει τους φορολογούμενους αλλά τον "ρυπαίνοντα".

Οι φορείς εκμετάλλευσης δραστηριοτήτων, που υπάγονται στην οδηγία, υποχρεούνται στη λήψη μέτρων πρόληψης και αποκατάσταση ενδεχόμενων περιβαλλοντικών ζημιών των θιγόμενων φυσικών πόρων ή και υπηρεσιών που υπέστησαν υποβάθμιση ή στην αντικατάσταση αυτών με άλλα φυσικά στοιχεία, απολύτως όμοια, αντίστοιχου επιπέδου ή ισοδύναμα, είτε στον τόπο του συμβάντος είτε, εν ανάγκη, σε άλλη τοποθεσία, λαμβάνοντας υπόψη το χαρακτήρα της ζημίας.

Η χώρα μας, έχοντας πλήρη αντίληψη ότι η μετακύλιση της οικονομικής ευθύνης στις επιχειρήσεις είναι το μόνο ικανό εργαλείο για την υποστήριξη της αποτελεσματικής εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, ακόμη και σε περιπτώσεις των μη συμμορφούμενων φορέων εκμετάλλευσης στις βασικές περιβαλλοντικές τους υποχρεώσεις, έχει καταστήσει, με το σχετικό Π.Δ. 149/2009,  υποχρεωτική την υπαγωγή των δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας σε ικανό σύστημα χρηματοοικονομικής ασφάλειας.

Την υποχρέωση αυτή την ενίσχυσε ακόμη περισσότερο με νομοθετική ρύθμιση (ν. 4014/2011 για την περιβαλλοντική αδειοδότηση) κι εντός του πρώτου εξαμήνου του 2012 θα ρυθμιστούν, με την έκδοση των προβλεπόμενων ΚΥΑ τα ζητήματα υπαγωγής των επιχειρήσεων σε σύστημα υποχρεωτικής χρηματοοικονομικής ασφάλειας έναντι της περιβαλλοντικής ζημιάς, προκειμένου να εφαρμοστεί πλήρως η Οδηγία στις ανάγκες της χώρας μας, ώστε σε κάθε περίπτωση να υλοποιούνται τα μέτρα πρόληψης και αποκατάστασης της ζημιάς από τις ίδιες τις επιχειρήσεις μέσω συστήματος εγγυήσεων ή μέσω ασφάλιστρων.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Παρά το γεγονός ότι σκοπό της οδηγίας είναι εφαρμογή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει», και κατά συνέπεια οικονομικά υπεύθυνος είναι ο φορέας εκμετάλλευσης η δραστηριότητα του οποίου προκάλεσε την περιβαλλοντική ζημιά ή τον άμεσο κίνδυνο ανάλογης ζημίας, ο σκοπός αυτός δεν επιτυγχάνεται σε κάθε περίπτωση εφόσον δεν διασφαλίζονται οι κατάλληλες χρηματοοικονομικές εγγυήσεις.

Κατά το σκεπτικό της Οδηγίας 2004/35/ΕΚ, σκοπός των μέσων χρηματοοικονομικής ασφάλειας δεν είναι να χρησιμοποιούνται ως το μοναδικό μέτρο για την προστασία του περιβάλλοντος από τους ρυπαντές, αλλά αντιθέτως έχουν χαρακτήρα διασφάλισης σε ύστατες περιπτώσεις, τόσο της διαθεσιμότητας οικονομικών πόρων για την πρόληψη και αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημίας, όσο και της οικονομικής βιωσιμότητας του φορέα εκμετάλλευσης και της αποφυγής πιθανών δυσλειτουργιών της βιωσιμότητας της επιχείρησης, σε περίπτωση καταλογισμού ευθύνης από την αρμόδια αρχή.

Σε κάθε περίπτωση βεβαίως και λαμβάνοντας υπόψη την αρχή της προφύλαξης, οι φορείς εκμετάλλευσης πρέπει να εστιάζουν τόσο στην υιοθέτηση μέτρων και διαδικασιών ελέγχου της δραστηριότητάς τους, όσο και στην εφαρμογή αντιρρυπαντικών τεχνολογιών, ώστε να προλαμβάνεται κατά το δυνατόν η περιβαλλοντική βλάβη.

Συνεπώς είναι προφανές ότι η προσφυγή σε μέσα χρηματοοικονομικής ασφάλειας για την εν γένει προστασία των φορέων εκμετάλλευσης σε περίπτωση περιβαλλοντικής ζημίας, δεν πρέπει να αποτελεί το πρώτιστο μέλημα αλλά να διενεργείται στο πλαίσιο της διασποράς του λειτουργικού τους κινδύνου.

Η ασφαλιστική κάλυψη της ευθύνης για περιβαλλοντική ζημιά είναι υποχρεωτική μόνο στην περίπτωση του τομέα της μεταφοράς πετρελαιοειδών με πλοίο (σύμφωνα με Διεθνείς Συμβάσεις).

Η ανησυχία και η ανασφάλεια για το περιβάλλον και το μέλλον του πλανήτη έχουν δημιουργήσει και μια νέα αγορά για τις ασφαλιστικές εταιρείες, καθώς παρατηρείται μια συνεχώς αυξανόμενη ευθύνη της κοινωνίας στα ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος και στο πλαίσιο αυτό οι επιχειρήσεις καλούνται να επιδεικνύουν όχι μόνο κοινωνική, αλλά και περιβαλλοντική ευαισθησία και ευθύνη.

Πρόκειται για την ασφαλιστική κάλυψη της αστικής ευθύνης των επιχειρήσεων σε σχέση με το περιβάλλον, δηλαδή για ζημιές τις οποίες οι ίδιες οι επιχειρήσεις υπάρχει πιθανότητα να προκαλέσουν στο περιβάλλον, ανάγκη που ενισχύεται καθώς η αρχή της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης κερδίζει συνεχώς έδαφος στις χώρες της Ευρώπης και ωθεί όλο και περισσότερο τις επιχειρήσεις να ασχολούνται όχι μόνο με την κοινωνική, αλλά και την περιβαλλοντική τους αξιοπιστία, όπως αποδεικνύεται από την ένταξη όλο και περισσότερων βιομηχανιών στο σύστημα οικολογικής διαχείρισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το EMAS.

Η προσαρμογή των επιχειρήσεων στο νέο τοπίο γίνεται μέσα από νέες διαδικασίες και οπτική που στη λήψη των πλέον αποδοτικών μέτρων και τη χρήση των «καλύτερων διαθέσιμων τεχνολογιών», στη βάση διαλόγου, κοινωνικής συναίνεσης και αποδοχής, με σκοπό την πρόληψη και την προστασία του περιβάλλοντος.

Σε αυτό συντελεί ιδιαίτερα η εφαρμογή των πανευρωπαϊκών προτύπων, η επιβολή αυστηρών κυρώσεων στις επιχειρήσεις, που δεν συμμορφώνονται στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ολοκληρωμένη πρόληψη και καταπολέμηση της ρύπανσης, εμπορία δικαιωμάτων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, περιβαλλοντική ευθύνη για την πρόληψη και αποκατάσταση της περιβαλλοντικής ζημιάς, κ.λ.π.), καθώς και η ενθάρρυνση της χρήσης των «καλύτερων διαθέσιμων τεχνολογιών».

Με τον τρόπο αυτό οι επιχειρήσεις εξασφαλίζουν όχι μόνο κοινωνικό, αλλά και περιβαλλοντικό «προφίλ», αναπτύσσοντας πρακτικές στη βάση της εταιρικής κοινωνικής και περιβαλλοντικής ευθύνης, αποκτώντας κοινωνική και περιβαλλοντική αξιοπιστία.

Γίνεται απολύτως αντιληπτό ότι έχουμε μπροστά μας σημαντικές προκλήσεις και διλήμματα που απαιτούν άμεσες, συγκεκριμένες και ρεαλιστικές λύσεις, νέα μεθοδολογικά εργαλεία, τεχνολογικές καινοτομίες, αλλά κυρίως διαφάνεια, συμμετοχή στις αποφάσεις για σχέδια και προγράμματα για το περιβάλλον και ελεύθερη πρόσβαση στην περιβαλλοντική πληροφόρηση. 

Συνεπώς, με δεδομένο ότι θεωρούμε ότι η υποχρεωτική ασφάλιση μπορεί να προσφέρει πολλά στο επίπεδο της περιβαλλοντικής προστασίας αλλά και της αποκατάστασης των περιβαλλοντικών ζημιών, κρίνεται σκόπιμη η όσο το δυνατόν αναλυτικότερη επεξεργασία των προδιαγραφών των σχετικών υπό εκπόνηση ΚΥΑ, γεγονός που αναμένεται να αλλάξει ριζικά και την σημερινή στάση των ασφαλιστικών εταιριών απέναντι στο θέμα της υποχρεωτικής ασφάλισης.

Στο Ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο, ειδικά όσον αφορά στο περιβαλλοντικό δίκαιο, η έννοια της υποχρεωτικής ασφάλισης κάθε άλλο παρά άγνωστη είναι, καθώς τέτοια υποχρέωση έχει ήδη θεσπιστεί σύμφωνα με το άρθρο 7 της ΚΥΑ 13588/725/2006 (ΦΕΚ 383Β, 28.3.2006) για την διαχείριση των επικίνδυνων αποβλήτων. Με δεδομένο δε, ότι η ως άνω ΚΥΑ θέτει ως αντικείμενο ασφάλισης «την επαναφορά του περιβάλλοντος στην προτέρα κατάσταση», γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι το καθεστώς που έχει θεσπιστεί είναι ιδιαίτερα ευρύ αλλά και ιδιαίτερα αυστηρό.

Οι δε ασφαλιστικές εταιρίες, οι οποίες έχουν ήδη δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα, παρέχοντας την ανωτέρω κάλυψη, έχουν ουσιαστικά διαμορφώσει ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο κάλυψης περιβαλλοντικών ζημιών. Δυστυχώς, με δεδομένο ότι στο κομμάτι της ουσιαστικής εφαρμογής της νομοθεσίας υπήρξε διστακτικότητα, οι εταιρίες που μέχρι σήμερα έχουν ασφαλιστεί είναι ελάχιστες, παρά το γεγονός ότι η ανωτέρω νομοθεσία ισχύει από το 2006.

Το γεγονός αυτό μάλιστα δημιουργεί ερωτηματικά περί της νόμιμης λειτουργίας μεγάλου αριθμού βιομηχανικών μονάδων που παράγουν επικίνδυνα απόβλητα και διαχειρίζονται οι ίδιες το σύνολο ή μέρος αυτών, δεδομένου ότι η σχετική ασφάλιση (ή η προσκόμιση ισόποσης κατ’ ελάχιστο εγγυητικής επιστολής υπέρ του δημοσίου) είναι προαπαιτούμενη για την έκδοση της σχετικής Άδειας διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων.

Ωστόσο, το ζήτημα της ασφάλισης της περιβαλλοντικής ευθύνης εξακολουθεί να αποτελεί τεχνικά πολύπλοκο και πολυδιάστατο ζήτημα για την ελληνική ασφαλιστική αγορά. Και μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κυρίως εκείνων των ασφαλιστικών εταιρειών οι οποίες έχουν αφενός την τεχνική δυνατότητα να παρακολουθήσουν το ζήτημα και αφετέρου το μέγεθος να καλύψουν τον κίνδυνο.

Ειδικά όσον αφορά στην ασφάλιση περιβαλλοντικής ευθύνης, αυτή θα πρέπει να προχωρά πέρα από την κάλυψη υλικών ζημιών και σωματικών βλαβών, συνεπεία περιβαλλοντικής ζημιάς, και να αναφέρεται στον καθαρισμό και την επαναφορά του ζημιωθέντος περιβάλλοντος στην προηγούμενη μορφή του. Οι καλύψεις αυτές δεν αφορούν βέβαια μόνο τους φορείς εκμετάλλευσης αλλά και κάθε εταιρία που αναλαμβάνει έργα υποδομής και μεγάλων κατασκευών και εκτίθεται στους ίδιους κινδύνους, όχι μόνο κατά τη διάρκεια των εργασιών της αλλά και μετά την αποπεράτωση αυτών.

Η ασφάλιση λειτουργεί, όπως είναι φυσικό, και προληπτικά, καθώς είναι παραπάνω από προφανές ότι ο ασφαλιστής έχει το ισχυρότερο κίνητρο να μην επέλθει ο κίνδυνος και άρα θα συστήσει τα πλέον ενδεδειγμένα μέτρα προφύλαξης και πρόληψης, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι σε κάποιες περιπτώσεις ο ασφαλιστής μπορεί να προσφέρει και κάλυψη εξόδων αποφυγής-περιορισμού της ρύπανσης.

Στην ελληνική αγορά, συμβόλαιο με τις εν λόγω εξειδικευμένες καλύψεις, μέχρι στιγμής, διατίθεται από μία μόνο εταιρία, ενώ οι φορείς εκμετάλλευσης που ενδιαφέρονται για την αγορά τέτοιων ασφαλιστηρίων απευθύνονται συχνότερα σε ξένες αγορές. Όλες όμως οι μεγάλες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην αγορά μας, έχουν ήδη ξεκινήσει μελέτες για το σχεδιασμό τέτοιων προϊόντων.

Προς το παρόν η ελληνική νομοθεσία δεν καλύπτει πλήρως όλα τα ζητήματα ευθύνης ή τα καλύπτει περιορισμένα, όπως η ασφαλιστική κάλυψη κατά των κινδύνων που απορρέουν από την άσκηση μιας επικίνδυνης δραστηριότητας ή της παροχής άλλων οικονομικών εγγυήσεων, καθώς λείπουν παντελώς οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί, συμπληρωματικών εγγυητικών ταμείων, όρια ή έκταση της κάλυψης σε σχέση με συγκεκριμένες δραστηριότητες, κλπ. υπό την εποπτεία του κράτους που τροφοδοτούμενοι από τακτικές εισφορές των εν δυνάμει ρυπαινόντων και εν γένει αυτών που μπορεί να υποβαθμίσουν το περιβάλλον με τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες, είναι σε θέση να παρεμβαίνουν με ουσιαστικό τρόπο στην αποκατάσταση των ζημιών, κυρίως κατά τις περιπτώσεις που δεν μπορεί να εντοπισθεί ο δράστης ή σε περιπτώσεις που αυτός είναι αφερέγγυος. Τα ζητήματα αυτά μένει να αντιμετωπισθούν άμεσα.

Παράλληλα, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι σήμερα η «πράσινη» δραστηριότητα,  αποτελεί τομέα αιχμής για τις οικονομίες και ο ρόλος των ασφαλιστικών εταιριών είναι αρκετά σημαντικός καθώς καλούνται να δώσουν λύσεις, να καλύψουν κινδύνους, και να στηρίξουν τις επιχειρηματικές προσπάθειες που σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να βρεθούν αντιμέτωπες με βλάβες που ενδεχομένως άθελά τους θα προκαλέσουν στο περιβάλλον. Η πολυδιάστατη αυτή πρόκληση έχει αποδέκτες τους θεσμούς/διοίκηση, τις επιχειρήσεις, την κοινωνία και τέλος τους χρηματοασφαλιστικούς οργανισμούς.

Οι χρηματοασφαλιστικοί οργανισμοί αναλαμβάνουν μέρος του κινδύνου από τη λειτουργία των επιχειρήσεων (risk carriers) και για τη λειτουργία τους αυτή, υπάρχει πια «θεσμική» πρόβλεψη στη νομοθεσία.

Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ασφάλιση αποτελεί τη «φτηνότερη» συνήθως λύση, σε σχέση με τα τραπεζικά προϊόντα που αφορούν στη διασφάλιση του περιβαλλοντικού ρίσκου.

Βεβαία δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός ότι οι προκλήσεις για την ελληνική ασφαλιστική αγορά είναι πολλαπλές, καθώς η χώρα μας αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση χώρας με πάνω από 400 διάσπαρτες προστατευόμενες περιοχές και επιπρόσθετα μια περιοχή η οποία λόγω της θέσης της, είναι ευαίσθητη στις κλιματολογικές αλλαγές.

Η νομοθεσία σήμερα διακρίνεται από περιπλοκότητα και σύγχυση. Είναι διάσπαρτη με ρυθμίσεις, νόμους, υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα, που έχουν ως αποτέλεσμα περισσότερο να μπερδεύουν τους πολίτες, τις επιχειρήσεις και τις αρμόδιες υπηρεσίες, παρά να τους διευκολύνουν να υιοθετήσουν πρακτικές συνυφασμένες με την προστασία του περιβάλλοντος.

Η ανάπτυξη Συστημάτων Περιβαλλοντικής Διαχείρισης καθώς και Συστημάτων Ασφάλειας και Υγείας αποτελεί αναγκαιότητα για κάθε βιομηχανική ή άλλη δραστηριότητα.

Η αναγκαιότητα αυτή προκύπτει τόσο από τις απαιτήσεις της αγοράς για την ανάπτυξη εκ μέρους των βιομηχανιών ενός βελτιωμένου περιβαλλοντικού προφίλ όσο και από τις πιέσεις που ανακύπτουν από την εφαρμογή της νομοθεσίας για το περιβάλλον και την ασφάλεια και υγεία, όπως, η ανάπτυξη Συστημάτων Περιβαλλοντικής Διαχείρισης, που παρέχει στις επιχειρήσεις σημαντικά περιβαλλοντικά, οικονομικά και ανταγωνιστικά οφέλη.

Ο σωστός σχεδιασμός και εφαρμογή τους βοηθούν στην ορθολογική διαχείριση και εξοικονόμηση φυσικών πόρων και πρώτων υλών, μειώνοντας τα λειτουργικά κόστη των επιχειρήσεων. Παράλληλα συντελούν στην μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, στην μείωση του όγκου των παραγόμενων αποβλήτων, στον περιορισμό των περιβαλλοντικών κινδύνων και ατυχημάτων.

Αντίστοιχα οφέλη προκύπτουν και από την εφαρμογή Συστημάτων για την Ασφάλεια και Υγεία και κυρίως από την έγκαιρη και ολοκληρωμένη Περιβαλλοντική Ανάλυση Κινδύνου, που είναι η συλλογή και η αξιολόγηση στοιχείων που σχετίζονται με περιβαλλοντικές συνθήκες ή επιπτώσεις, και πραγματοποιείται πριν από τη συμφωνία υλοποίησης ενός έργου με σκοπό να προσδιορίσει και να ποσοτικοποιήσει κινδύνους νομικούς, χρηματοοικονομικούς και γοήτρου (reputational risks) που σχετίζονται με το περιβάλλον.

Η γενική πρόθεση της ανασκόπησης «Ανάλυση Κινδύνου» είναι η επιβεβαίωση ότι η σχεδιαζόμενη επένδυση δεν έχει οικονομικό, νομικό, περιβαλλοντικό παθητικό πέραν του όποιου παθητικού έχει ξεκάθαρα οριστεί στην επενδυτική πρόταση. Το περιβαλλοντικό στοιχείο της διαδικασίας «Ανάλυση Κινδύνου» αναφέρεται ως «Περιβαλλοντική Ανάλυση Κινδύνου» (ΠΑΚ).

Οι επιχειρήσεις έχουν ήδη αντιληφθεί τις προκλήσεις καθώς, εκτός των άλλων,  φυσικά ή νομικά πρόσωπα που ενδέχεται να υποστούν τις αρνητικές συνέπειες της περιβαλλοντικής ζημιάς, καθώς και οι οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στην προστασία του περιβάλλοντος μπορούν να ζητήσουν από τις αρχές να αναλάβουν δράση σε περίπτωση βλαβών. Μάλιστα τα πρόσωπα ή και οι οργανισμοί που θα καταθέτουν αίτηση ανάληψης δράσης θα έχουν τη δυνατότητα προσφυγής σε δικαστήριο ή σε έναν “ad hoc” οργανισμό για να αξιολογηθεί η νομιμότητα των αποφάσεων, πράξεων ή παραλείψεων της αρμόδιας αρχής.